Kuchnia portugalska jest z morza i z garnka: oliwa, czosnek, kolendra, chleb, który trafia niemal do wszystkiego, i ryba złowiona tego samego ranka. Nie jest ostra — pieprz, który Portugalia rozwiozła po świecie, został w jej własnej kuchni w niewielkiej ilości — ale smaki ma bardzo wyraziste.
Bacalhau
Bacalhau, solony i suszony dorsz z północnego Atlantyku, ma podobno przepis na każdy dzień roku. Filary to à Brás, szarpany z frytkami zapałkami i jajkiem, à Gomes de Sá, zapiekany z ziemniakami i oliwkami, oraz com natas, ze śmietaną. W Wigilię jada się go po prostu gotowanego, z kapustą, ziemniakiem i strużką oliwy.
Dania codzienne
- Caldo verde — cienko szatkowana kapusta, ziemniak i plaster chouriço; zupa z Minho jadana w całym kraju.
- Sardinhas assadas — od czerwca do września, z rusztu, na kromce chleba, która zbiera tłuszcz.
- Francesinha — kanapka z Porto z mięsami, roztopionym serem i sosem na piwie; zamawia się z jajkiem i frytkami.
- Cataplana — ryba i owoce morza duszone w zamkniętej miedzianej muszli, z Algarve.
- Arroz de marisco — rzadki ryż z owocami morza, podawany w garnku.
- Alheira — kiełbasa z chleba i drobiu, wymyślona przez przymusowo nawróconych Żydów, żeby wyglądało, że jedzą wieprzowinę.
- Cozido das Furnas na Azorach, gotowane godzinami pod ziemią ciepłem wulkanicznym.
Słodycze
Pastéis de nata wyszły z klasztoru Hieronimitów i są sprzedawane w Belém od 1837 roku według przepisu, którego nigdy nie ogłoszono. Obok stoją ovos moles z Aveiro, pastel de Tentúgal, toucinho do céu i bożonarodzeniowy bolo-rei — prawie wszystko to słodycze klasztorne, robione z żółtek, które zostawały, gdy białka szły na krochmalenie habitów.
Wino
Douro wytyczono w 1756 roku i jest najstarszym demarkowanym regionem winiarskim świata; daje porto oraz czerwone wina, które dziś zdobywają nagrody same z siebie. Vinho verde z Minho jest młode, kwaśne i lekko musujące. Alentejo daje pełne czerwone, a Madera wino wzmacniane, które dojrzewa w cieple i potrafi przetrwać stulecia.
Kawa
Prosząc o um café dostaniesz espresso. W Lizbonie to bica, w Porto cimbalino. Z odrobiną mleka to pingado; duża z mlekiem to galão, podawana w szklance. Po kolacji często stawia się kieliszek ginjinhy, likieru z wiśni.